Hoe ga je om met hunkering naar eten?

Die hemeltergende hunkering naar een maxireep chocolade die wegsmelt op de tong of dat koele glas witte wijn. Maar liefst 100% van de vrouwen heeft een onstuitbaar verlangen naar specifieke soorten voedsel, tegenover 75% van de mannen. Op 1 staat chocolade, op 2 koekjes, kroketten en pasta. We zijn geboren hunkeraars en daar is niets mis mee. Het wordt wel een probleem als we vaak beloftes aan onszelf verbreken, hetgeen in extreme gevallen kan leiden tot een eetverslaving.

De kracht van hunkering is vaak veel sterker dan we ons realiseren. Langs de bakker lopen en denken “ach voor die ene keer” kan al snel een nadelige gewoonte worden. Hoe komt dit? Meerdere factoren spelen een rol: biologische aanleg, gaandeweg ontwikkelde denkpatronen, meegemaakte gebeurtenissen in ons leven, maar ook sociale en vooral culturele factoren. Groei je op in een omgeving met veel voorbeelden van overgewicht, zul je zelf ook meer gaan eten.

Onderzoek laat zien dat de prefrontale cortex in de hersenen niet goed werkt bij hunkering naar eten. Hij geeft dan te weinig of te zwakke remsignalen af. Klinkt ingewikkeld. Kan je er dan wel iets aan doen? JA, gelukkig wel! We kunnen de prefrontale cortex namelijk eigenhandig stimuleren. Dit kan door kritischer na te denken. Bv. we gebruiken vaak excuses zoals “ik mag dat hele pak koekjes opeten als beloning voor mijn harde inzet” of “ik moet toch wijn in huis hebben voor als ik bezoek krijg”. Vraag jezelf hier oprecht af wat je echte motieven zijn wanneer je op het punt staat deze zaken te kopen. Spiegel je niet aan fotomodellen, dan voel je je net slecht en hunker je nog meer naar zoet, vet enz. Hoe minder we verwachten iets te krijgen en hoe verder dit uit ons bereik is, hoe minder we ernaar zullen hunkeren.

Welke mythes bestaan er over hunkering:

  • Als ik het niet kan krijgen, verlang ik er nog meer naar.
    Dit klopt niet. Ervaring leert dat de meeste hunkeringen juist minder worden als we er niet aan toegeven.
  • Met mijn verstand kan ik mijn hunkering wel de baas.
    Dit klopt niet. Het probleem bij hunkering is juist dat onze prefrontale cortex, ons gezond verstand dus, verliest van de drang om te overleven, die ooit noodzakelijk was maar nu in de westerse wereld niet meer. Wat kan helpen is de activiteit van de prefrontale cortex opvoeren. Bv, Wees kritisch op je drogredenen om weer te mogen aanvallen op chocola of wijn. Vraag je dus regelmatig af of je jezelf niet weer voor de gek aan het houden bent.
  • Als ik erover praat, stimuleer ik mijn hunkering nog meer!
    Dit klopt niet! Over een hunkering praten haalt net druk van de ketel. Het gevoel wordt dan minder intens en duurt minder lang. Uit onderzoek blijkt dat wie een aardige, begrijpende persoon in zijn omgeving in vertrouwen neemt minder last heeft van hunkering dan degene die dit niet doet. Vertel anderen dus over je hunkering en wat je eraan wil doen.
  • De hunkering blijft bestaan tot je eraan toegeeft.
    Dit klopt niet! Uit metingen blijkt juist dat de meeste hunkeraanvallen na een paar minuten vanzelf uitdoven. Als ze langer blijken aan te houden, is dit omdat je er zelf op gefocust blijft. Ga dus een afleidende activiteit doen om je hunkeraanval te doorbreken.
  •  Een ijzeren discipline is de beste remedie tegen hunkeren.
    Dit klopt niet! Het is uiteraard goed om serieus te kijken naar een hunkering en afspraken te maken met jezelf. Echter te streng zijn of enkel deze methode is niet voldoende. Anderen helpen, ontspanning, je aansluiten bij een organisatie of vereniging zijn eveneens krachtige medicijnen. Het leidt je af van jezelf en dus ook van je verlangens.
  • Als ik weinig afwisseling in activiteiten heb, hunker ik meer naar bepaalde producten.
    Dit klopt niet! Je volledige aandacht richten op één ding, of het nu ramen poetsen, sporten of ademhalen is, het vermindert juist je verlangen.
Scroll to top